چهارشنبه ۴ ارديبهشت ۱۳۸۱


بين‌الملل جنايتكاران

۱۳۸۱.۲.۳

بهروز صوراسرافيل


رد قطعنامه محكوميت جمهوري اسلامي به خاطر نقض حقوق بشر و تجاوز به آزاديهاي اساسي ملت ايران در كميسيون حقوق بشر سازمان ملل متحد، پس از 19 سال تصويب، پيش از آن كه هر معناي ديگري داشته باشد، به معناي ورشكستگي سياسي سازمان ملل متحد و نهادهاي وابسته به آن است.

اين واقعيت كه پس از فروپاشي شوروي، تاسيس كشورهاي جديد، و گسترش ويروس بنيادگرايي در جهان، سازمان ملل متحد ديگر كارآيي و كاربرد پيشين را ندارد، پيش از اين نيز آشكار بود. مدتهاست كه سازمان ملل متحد نتوانسته هيچيك از وظايفي را كه به خاطرش بوجود آمده، انجام دهد. مجمع عمومي اين سازمان، اكنون انباشته از كشورهايي است كه يا حامي تروريسم هستند، يا آشكارا جنگ طلب و آشوبگرند، يا نظم حاكم بر روابط بين‌المللي را نمي‌پذيرند، و يا حكومتهايي دارند كه در يك كلام «ضدبشر»‌اند.

گروه بنديهاي سياسي سالهاي اخير، اين سازمان را ـ به جاي آن كه منادي و مبشر صلح و گسترش تمدن و فرهنگ و حقوق بشر باشد ـ به وسيله براي پيشبرد هدفهاي «محورهاي شيطاني» گوناگون تبديل كرده كه گويي در يك «بين‌الملل جنايتكاران» گرد‌آمده‌اند.

شوراي امنيتي كه «سوريه» ـ يك كشور آشكارا تروريست پرور ـ در شمار اعضاي آن است، خود گوياي دگرگونيهاي بنيادي‌اي است كه در سازمان ملل متحد رخ داده است.

سازمان «يونسكو» كه اكنون به موسسه تبليغاتي انواع و اقسام «فرهنگ كشان» جهان تبديل شده و جنگ و تجاوز به حرمت انساني را «در انديشه بشر» شكل مي‌دهد، ماهيت نوين سازمان ملل متحد را آشكار مي‌سازد.

و همين كميسيون حقوق بشري كه متجاوزان به حقوق بشر در بيشتر صندليهاي 53 گانه‌اش نشسته‌اند و مهر تاييد بر اعمال و رفتار آدمكشاني چون «رابرت موگابه» و «سيدعلي خامنه‌اي» مي‌زنند ـ در حقيقت افتادن سازمان ملل متحد به دست مافياهاي بين‌المللي را نشان مي‌دهد.

در اين «نزول» و «انحطاط» آقاي «كوفي عنان» دبيركل كنوني سازمان، همچون سلفش آقاي «پطرس پطرس غالي» نقش قابل توجهي داشته است.

«كوفي عنان» به جاي آنكه سازمان تحت مديريت خود را به سوي نظم دادن به دنياي نويني كه قرن بيست و يكم و الزامات زيستن در آن ديكته مي‌كند راهنمايي نمايد، اين موسسه را به مركز بند و بست‌هاي سياسي انواع و اقسام گروه بنديهاي جهان سومي تبديل كرده است. نقش «دلالي» كه «عنان» در تلاش براي برقراري روابط جمهوري اسلامي و ايالات متحده مي‌كند و حمايتهايي كه اينجا و آنجا از رژيم حاكم بر ايران به عمل مي‌آورد ـ و آشكارا ارتباطي با وظايف وي ندارد ـ علت خارج شدن قطار سازمان ملل متحد از راه‌آهن را به خوبي نشان مي‌دهد.

در حالي كه اوج سبعيت و نقض حقوق بشر در رژيم جمهوري اسلامي، در فيلم‌هايي كه اكنون در شبكه جهاني «اينترنت» در سراسر جهان در معرض ديد همگان است، و رفتار شكنجه گران جمهوري اسلامي را با مامورين امنيتي خودش نشان مي‌دهد ـ چه رسد به شهروندان بي پناه عادي ـ و گزارش امسال آقاي «موريس دوكاپيتورن» گزارشگر حقوق بشر در مورد ايران از يك سو، و راي منفي اعضاي كميسيون به قطعنامه محكوميت جمهوري اسلامي و ادامه مراقبت بين‌المللي بر رفتارهاي ددمنشانه رژيم، آشكارا به معناي آن است كه ديگر نمي‌توان به سازمان ملل متحد به عنوان حامي «تمدن» و «اصول حاكم بر سياست بين‌المللي» اميدي داشت.

اين راي، شكستي بزرگ براي ملت ايران و پيروزي بزرگي براي جلادان تهران و ديگر پايتخت‌هاي اين «بين‌الملل جنايتكاران» است.

راي كميسيون حقوق بشر كه در حاكمان تهران شادي وصف ناپذيري برانگيخت و آن را جشن گرفتند ـ آشكار ساخت كه ديپلماسي «رشوه دادن» در سطح بين‌المللي، اكنون يك ديپلماسي كارآست كه مي‌تواند حتي در جهت خلاف «منشور سازمان ملل متحد» و «اعلاميه جهاني حقوق بشر» مؤثر باشد.

اين راي نشان داد كه جمهوري اسلامي و همدستانش ـ كه همگي از نقض كنندگان مشهور حقوق شهروندان خويشند ـ اكنون توانسته‌اند با سوءاستفاده‌ از ساختار سازمان ملل متحد، اين سازمان را از صورت يك نهاد بين‌المللي حامي «شهروندان دهكده جهاني» به وسيله‌اي براي سركوب و انقياد ملتها تبديل كنند.

سازمان ملل متحد و نهادهاي وابسته به آن، اكنون ديگر اميد و مرجع تظلمات مردم دنيا نمي‌توانند باشند، بلكه مهرهاي لاستيكي هستند كه هرگاه سركوبگران جهان بخواهند، مي‌توانند آنها را پاي سياستهاي ضدبشر، ضد صلح و ضد تمدن خود بزنند.

*****

ملت ايران در حدود ربع قرن گذشته، در مبارزه با جمهوري اسلامي شكستهاي متعددي خورده و هربار بهاي سنگيني پرداخته است. راي كميسيون حقوق بشر نيز يكي از اين شكستها بود ـ اكنون ملت ايران در مبارزات رهايي بخش خود، اندكي تنهاتر از پيش است. اما چه باك. ما بايد رها شويم، و بايد جمهوري اسلامي را براندازيم. راه ديگري نداريم.

در اين راه، بگذار كميسيون حقوق بشر، و اصولا سازمان ملل متحد را نه در كنار خود، كه در برابر خود و در صف «اشقيا» داشته باشيم.

سرنوشت ما جاي ديگر، و با وسايلي ديگر رقم خواهد خورد. اما به هرحال رقم خواهد خورد.

ما خود آن را رقم خواهيم زد.

www.iranvajahan.net